Lord of the Rings II

Cast: Elijah Wood
Ian McKellen
Liv Tyler
Regie: Peter Jackson
Speelduur: 179 minuten
Genre: fantasie / avontuur

Het verhaal:
De missie: een gouden ring met een ongelooflijke en verleidelijke toverkracht in het vuur van Mordor te gooien. Om hem te vernietigen en daarmee een einde te maken aan alle onheil dat de ring uitstort over mensen, elfen en dwergen. Én hobbits. Een negenkoppig reisgezelschap onderneemt de avontuurlijke, vaak barre tocht naar het onheilspellende Mordor. Er zullen weinigen zijn die na lezing van bovenstaande niet doorhebben dat we het over The Lord of the Rings hebben. Mensen die het magnum opus van J.R.R. Tolkien als een onverteerbare pil voortijdig weg hebben gelegd, konden vorig jaar het eerste deel van de trilogie met de titel The Fellowship of the Ring als film ervaren.

Aan het begin van het nu verschenen meeslepende vervolg, The Two Towers, is de groep door allerlei pech uit elkaar gevallen en zijn de twee kleine hobbits weer even op elkaar aangewezen. Totdat een intrigerend karakter uit de trilogie zijn rentree maakt: Gollem, ooit een hobbit, maar door de aantrekkingskracht van de ring zo verteerd en uitgemergeld, dat hij een tragisch klein monster is geworden. Gollem wil zich graag bij het stel aansluiten, hij weet immers de weg naar Mordor, maar Sam, die voor Frodo méér dan zijn hand in het vuur zou willen steken, vertrouwt de ongenode gast voor geen stuiver. Liever wil hij de griezel in de bergen achterlaten, zodat Frodo en Sam weer samen hun tocht kunnen voortzetten. Ondertussen hebben de twee andere hobbits, Merry en Pippin, zich weten te bevrijden uit de klauwen van de afzichtelijke, dodelijke Uruk-hais. Bij toeval komen ze in aanraking met de sprekende ent Treebeard, een nogal uit de kluiten gewassen lootje, dat vanwege zijn onverzettelijke kracht het reisgezelschap van dienst kan zijn. Maar de plantenwereld heeft met lede ogen moeten toezien hoe snel haar territorium krimpt door de toenemende industrialisatie, dus waarom zouden de enten de hobbits de helpende hand bieden?

Ten slotte probeert de stoere mens Aragorn, zoon van Arathorn, samen met de elf Legolas en de geestige dwerg Gimli de grijze Theóden, koning van Rohan, los te weken van de kwaadaardige invloed die de machtswellusteling Saruman op hem heeft. Dat het nichtje van de koning Éowyn hem daarbij lief toelacht, is mooi meegenomen. Met zoveel intermenselijkheden zou men bijna vergeten dat The Two Towers ook een stevige, spannende actiefilm is. In het eerste deel werd die opwinding nogal geneutraliseerd door beelden van de veelbesproken ring, die vergeefs een haast zuigende onweerstaanbaarheid moesten suggereren. Die zijn nu gelukkig spaarzaam. Evenmin overheersend is nu het gedoe en geredeneer rond toverij, heksen en trollen, onderwerpen die eerder afstoten dan aantrekken. Doordat nu de duizelingwekkende veldslagen zich afspelen rondom prachtig ingevulde en inmiddels gerijpte karakters, betrappen we onszelf deze keer op heuse betrokkenheid. Die veldslagen ogen grimmig en donker, bij vlagen mythisch, ongetwijfeld een eerbetoon aan de legendarische oorlogstaferelen die de Japanse regisseur Akira Kurosawa ons vroeger voorschotelde.

Een bijzonder geslaagd karakter is de al genoemde Gollem. Het wezen is volledig door de computer gegenereerd, maar door zijn bijzonder gecompliceerde geest – hij kan bijvoorbeeld zijn groeiende schizofrenie nauwelijks onderdrukken -fascineert hij meer dan menig hedendaags menselijk filmkarakter. De dwerg Gimli die op onverwachte momenten de meest hilarische oneliners op ons loslaat, heeft een prikkelende wisselwerking met de onsterfelijke elf Legolas: de helft van hun tijd zijn het concurrenten, de andere helft kameraden. Aragorn is een stoere held en heeft trouw gezworen aan zijn Arwen, maar die is o zo ver weg en die charmante, maar felle Éowyn is juist o zo beschikbaar. Maar mijn favoriet was en is nog steeds Sam, wiens onvoorwaardelijke trouw aan Frodo hartverwarmend is zonder dat hij iets terugverwacht. Zijn geëmotioneerde uitroep “Frodo, ik ben uw Sam!” brengt ons tot tranen. Natuurlijk heeft The Two Towers zijn eigen zwakke punten, maar de film is ronduit geweldig en het opsommen van die smetten verspilde energie. Recensent: Frans P. Wollrabe